Opvoedtips

Voorlezen… hoe fijn is dat.

1200X600

Ik kan heel veel schrijven over het belang van voorlezen en waar het allemaal goed voor is, maar dat doe ik niet. En je weet dat waarschijnlijk wel.

Ik wil aandacht vragen voor het samen genieten van voorlezen en hoe knus het is en hoe gezellig en verbindend. Je beleeft het samen, het verhaal, de humor, de spanning. En dat zijn heerlijke intieme momenten.
Ik kan nu de sfeer nog terughalen toen ik en mijn zusjes op de grond zaten rondom mijn vaders stoel, die voorlas. Dat is 60 jaar geleden! 

lees meer
Delia van TilburgVoorlezen… hoe fijn is dat.

Mevrouw, wat doet u nu?

1200X1200

Het reclamefilmpje van Pickwick heeft mij werkelijk geraakt. Natuurlijk zijn het acteurs, natuurlijk is het reclame, maar het laat treffend mijn gevoel zien over de manier waarop veel ouders hun telefoon gebruiken…….hun telefoon niet meer kunnen missen…….geen minuut van de dag!

Moeder op de fiets

Altijd maar op je telefoon kijken; lopend door de stad, op de fiets, bij een ‘gezellig’ etentje. Zelfs bij een theatervoorstelling moet er steeds gekeken worden, heb ik gemerkt. Ik heb er meestal geen last van. Maar als ik ouders alleen maar bezig zie met hun telefoon kan ik me daar enorm aan ergeren. Ik heb dan zo te doen met die kinderen. Dat raakt me echt. Dat is helemaal niet goed voor mezelf en het helpt ook niet. Maar deze week maakte ik iets mee, waardoor ik dacht: nu ga ik er over schrijven. Ik was ’s morgens rond half 9 onderweg op de fiets. Er kwam een moeder uit de andere richting aan, ook op de fiets. Ze had een kindje voorop in het fietszitje. Een iets groter kindje op een fietstje er naast. Haar rechter hand aan het stuur. En ja je raadt het vast al: in haar andere hand was haar telefoon, waar ze heel inspannend op keek. Ik was geschokt! En zei behoorlijk hard: MEVROUW, WAT DOET U NU? Ik flapte het er spontaan uit. Of ze me hoorde weet ik niet, hoe ze reageerde weet ik ook niet, want we fietsten ieder een andere kan op.

Hij is niet meer weg te denken

Terwijl ik dit schrijf hoor ik een bekend geluidje uit mijn telefoon komen en dat betekent: een berichtje. Wie zou dat zijn? Waar zou het over gaan? Zal ik even kijken? Ik ken dit uiteraard ook en ben nieuwsgierig wie er op dit moment aan mij denkt en mij iets wil vertellen. En wat vind ik het moeilijk om niet te kijken, dus doe ik het toch maar even. Ik ben ook zo blij met mijn telefoon.  Met het gemak om met mijn familie, vrienden en collega’s en te communiceren. Een spelletje te oen en foto’s te maken, het is zo leuk.
Ik denk even aan vroeger, toen ik eindeloos zat te bellen om een afspraak te regelen met verschillende mensen. Nee dan die groeps-apps, heerlijk!

Waar ligt de grens

Maar wat maakt nu dat veel mensen hierin geen grens kennen; direct na elk piepje de telefoon moeten pakken en ook het reageren niet uit kunnen stellen? Ik heb wat gezocht op internet, maar er is geen antwoord te vinden. Eigenlijk is het toch ronduit asociaal en dat voorbeeld willen we toch niet aan onze kinderen meegeven. Ik heb ook weleens gevraagd aan iemand waar ik mee in gesprek was de telefoon even uit te zetten. Maar die deed daar heel belangrijk en was verontwaardigd over mijn verzoek. En ze moest echt direct even reageren…… sorry hoor!

Ik ga het vanaf nu anders doen!

Ik houd van mijn telefoon en wil deze niet meer missen. Maar ik ga als ik in contact ben met wie dan ook het uitknopje aanzetten. En ik doe een dringend verzoek aan ouders er anders mee omgaan, zeker als je samen bent met je kind(eren). Wat is er nu belangrijker? Het contact met je kind of je telefoon. Je kind verdient toch 100% aandacht; natuurlijk hoeft dat niet 24 uur per dag, maar wel op die bijzondere momenten dat je samen speelt of samen ergens over praat, dat er echt contact is.

Hoe sta jij erin, hoe gaat het met jou en je telefoon? Heb je een idee of een tip om er anders mee om te gaan? Zoek een goed moment en deel je mening.

lees meer
Delia van TilburgMevrouw, wat doet u nu?

NIP-Test! Wel of niet testen?

1200X1200
Vorige week donderdag zat in de auto,  op weg naar het Thomashuis waar mijn 2 gehandicapte kinderen wonen. Esther mijn dochter met een ernstige verstandelijk handicap. En Nancy, mijn pleegdochter met Down Syndroom. Het huis is niet heel dichtbij. Maar het is zo’n geweldig huis, waar fantastische mensen zorgen voor mijn kinderen. Dan is een uurtje rijden een fluitje van een cent, zeker met de radio aan. Toevallig of misschien wel niet toevallig, maar in het radioprogramma ging het over de NIPT test (Niet Invasieve Prenatale Test). Een test die zwangere vrouwen nu bijna gratis kunnen laten uitvoeren. Je kunt dan met weinig risico te weten komen of je een kindje draagt met o.a. het Down Syndroom. En dan gaat het natuurlijk over de vraag: Mag het geboren worden of niet. Dit raakt mij, omdat ik me zo verbonden voel met die 2 prachtige gehandicapte meiden. Natuurlijk wil ik dat niet romantiseren, maar ze zijn niet meer uit mijn leven weg te denken. Het raakt me ook omdat ik de pijn voel van de teleurstelling dat mijn kind zich niet volgens de schema’s van het consultatiebureau ontwikkelde; niet ging praten, niet naar school kon gaan.

Je ongeboren kind laten weghalen omdat het Down heeft. Ik begrijp het, en tegelijkertijd heb ik er moeite mee. Het is zo dubbel. Natuurlijk wil elke ouder een gezond kind. Altijd zegt iedereen: Het maakt niet uit wat het is; als het maar gezond is. En ik weet als geen ander dat het zwaarder is, wat betreft de verzorging en omdat er ook zoveel onzekerheden zijn. Of het leven van een kind met Down ook zwaarder is, dat is nog maar de vraag. Juist de kinderen met Down krijgen meer dan ‘gezonde’ kinderen de kans om zichzelf te zijn, zonder te moeten voldoen aan wat de maatschappij eist, zonder altijd maar presteren, zonder de cito toets. Hoe heerlijk is dat!

Ouders vertellen

In het radioprogramma werden twee verschillende ouders geïnterviewd.

lees meer
Delia van TilburgNIP-Test! Wel of niet testen?